Clever fox tales
Gratis kinderverhalen op basis van spreekwoorden en gezegden


Waargebeurd, verteld door Tara


Op vrije voeten (= uit de gevangenis zijn)


Ik zal me eerst even voorstellen, ze noemen me Tara. Ik woon bij Jan, Annemieke en Lauren, zij zijn mensen en mij noemen ze een hond (meestal een lieve (met een hoge stem), maar soms ook een stoute (dan gaat hun stem altijd omlaag). Ik zie er niet alleen anders uit dan zij, ze gaan ook heel anders met mij om dan met mensen. Zij maken de hele dag om de beurt geluid, maar als ik er tussendoor blaf, dan mag dat niet, snap jij dat nu? Iedereen in huis is mijn baas, ze mogen allemaal meer dan ik. Zo zitten zij vaak heerlijk in een grote mand op pootjes, waar ruimte genoeg is voor iedereen, behalve voor mij blijkbaar, want ik heb dan weer mijn eigen mand, veel dichter bij de grond. Ook slapen ze 's nachts met z'n allen boven, terwijl ik zielig en alleen in de kamer beneden moet blijven slapen.  

Tekening door Lauren, 6 jaar

Ik snap niets van al die dingen, maar ik weet wel dat mijn baasjes de allerleukste van de wereld zijn. Jan is het baasje dat ik enorm enthousiast begroet als hij thuis komt van het gene dat hij de hele dag aan het doen is. Ik heb hier vaak over nagedacht, maar ik heb echt geen idee, hij komt nooit eens thuis met een lekker stukje vlees, dus jagen zal het niet zijn. Maar het is vast nuttig, want Annemieke en Lauren zijn ook altijd blij als Jan thuis komt en ook zij begroeten hem enthousiast, wel minder dan ik natuurlijk, maar ik ben dan ook de kampioen in springen en likken, zeker in ons huis. Annemieke is in mijn ogen de echte baas, ze is de meeste tijd bij mij en zorgt voor mijn eten. Ook zorgt zij dat het eten bij ons in huis komt, al zie ik haar nooit jagen, ze is er vast heel goed in, want het eten komt in volle tassen binnen. Lauren is een mini mens en een soort van zusje, ze is heel lief en knuffelt me heel vaak. Ze kan me soms ook wel een beetje plagen, maar ik denk dat dat juist is omdat ze me zo lief vindt. 's Morgens gaat ze meestal weg naar een plek waar heel veel andere mini mensen komen. Dat weet ik, want ik mag heel vaak mee, al mag ik dan weer niet op het plein komen, Annemieke maakt me altijd vast aan het hek om het plein zodat ik geen kant op kan en dan laat ze me ook nog alleen!  Zo jammer, want ik ben heel graag bij mijn baasjes en die kleine mini mensen lijken me vreselijk leuk om mee te spelen.

Tekening door Annemieke, 43 jaar

Eigenlijk zijn alle dagen leuk, Annemieke wandelt meerdere keren per dag en dan mag ik mee. Terwijl zij wandelt, ren, snuffel en spring ik, alleen niet als ik aan de lijn zit. Stom ding, Lauren zit toch ook niet aan een lijn? Als ik aan de lijn zit, moet ik meelopen, zo saai. Ik mag wel snuffelen, maar niet teveel. Heb ik net een lekker ruikend stukje poep gevonden en dan geeft Annemieke weer een ruk aan de riem. Snapt ze dan niet dat ik heel veel uit de geur van een drolletje kan halen? Soms ruikt een stukje poep zo lekker, dat ik er een hapje van wil nemen, maar dan wordt ze ALTIJD boos, vind je dat nu niet belachelijk?

Tekening door Lauren, 6 jaar

Vandaag wordt vast weer een leuke dag, na mijn eten vanmorgen ben ik mee geweest naar de plek waar Lauren elke dag naartoe gaat en daarna ben ik lekker gaan spelen in het bos met Annemieke. Toen heb ik heerlijk een paar uur geslapen, wel lastig hoor, door het lawaai heen dat Annemieke maakt tijdens het stofzuigen en wassen. Daarna is het alweer tijd om Lauren op te halen. Annemieke en ik lopen dan meestal eerst een rondje en als dat klaar is, komen we bij het gebouw uit waar we Lauren vanmorgen achter gelaten hebben. In plaats van aan het hek, maakt Annemieke me nu aan een paal vast die vast zit aan het gebouw. Wel wat raar en anders dan anders, maar ik vind het prima. Ik zie haar weglopen naar het plein. Nu ben ik alleen, alweer.... De grond onder mij is geen gras, zoals bij het hek, maar zand. Dat is leuk, want één van mijn hobby's is namelijk graven! Ik maak een beginnetje en het gaat super goed, er is al een gat ontstaan en ik zit al heerlijk onder het zand. Ik ga verder met graven, ik vraag me af hoe diep ik het gat kan maken voordat ze terug komen. Maar dan gaat er iets mis, mijn pootje komt tijdens het graven tussen mijn halsband. Gelukkig doet het geen pijn, maar er is nu heel veel ruimte gekomen in mijn halsband. Opeens krijg ik een idee, de halsband kan nu af! En dan kan ik Annemieke en Lauren opzoeken op het plein en misschien nog zelfs wel even spelen met een paar mini mensen! Ik wurm en wiggel een beetje en ik ben inderdaad los, Yippie ah yeah, het leven is mooi, ik spring blij in de lucht! Eerst maar eens op zoek naar Annemieke en Lauren om te laten zien dat ik zelf mijn halsband los gekregen heb, wat zullen ze trots zijn! 


Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, er staan echt heel veel mensen op het plein, zowel normaal formaat als mini mensen, tussen al die benen zie ik ze toch echt niet. Maar daar is een open deur, misschien daar even binnen kijken. Iedereen kijkt me aan, zowel normale als mini mensen. Sommige moeten lachen, maar anderen kijken verschrikt. Hier ruik ik Lauren en Annemieke niet, maar nu ik hier toch ben, ga ik maar even verder op ontdekkingstocht. Ik loop door de hal, waar heel veel mensen lopen. Er zijn helemaal geen andere honden, dat is toch wel een beetje raar... Hé, nu lijk ik vaag de geur van Lauren op te pikken, ik ga mijn neus maar eens achterna. Ik kom in een groot soort kamer, niet met een grote mand met pootjes, maar met allemaal kleine harde mandjes en een hele lange platte stok op pootjes, veel te zwaar om mee te spelen. Ik ruik heel duidelijk dat Lauren hier is geweest, maar nu zie ik haar niet, even verder ruiken. Oh, ik denk dat ze via een andere deur weer naar buiten is gegaan! Dan ga ik ook maar weer naar buiten. Eenmaal buiten loop ik zo in de armen van Lauren en Annemieke, wat een geluk. Zij weten niet wat ze zien, ik weet niet wat die blik op hun gezichten precies betekent, maar ik denk dat ze heel trots zijn.


Annemieke pakt me gelijk op en wil me het plein afdragen, maar dat wil ik niet, ik ben geen puppy meer! Ik wil dat ze me neer zet en ik begin als een worm te wurmen. Al gauw zet ze me neer. Lauren rent voor Annemieke uit naar de plek waar ik vast zat. Ze roept naar Annemieke dat de riem en de halsband daar nog liggen. Ondertussen word ik geaaid door een heleboel mini mensen, wat een lol! Annemieke lokt me met een heel lekker snoepje naar de riem en doet me weer vast, hé bah, waarom ben ik er nu weer ingetrapt! We lopen naar huis, ik weer aan de riem, gedaan met het feest... Eenmaal thuis merk ik dat ik heel moe ben geworden van het avontuur. Annemieke en Lauren praten nog na over wat ik beleefd heb en ze vinden mij, volgens mij,  super grappig. Het einde van hun verhaal hoor ik al niet eens meer, ik ben alweer in slaap gevallen.