Clever fox tales
Gratis kinderverhalen op basis van spreekwoorden en gezegden

De tijd zal het leren (=in de toekomst weet je hoe iets afgelopen is)

Het is een zonnige woensdagmorgen en de kinderen van groep 4 van de Crijnsschool zitten in de klas. Juffrouw Els probeert ze wat te vertellen over de prehistorie, maar echt lukken wil het niet. Achterin de klas zitten Jack, Rosa en Lauren zacht met elkaar te kletsen en de rest van de klas zit een beetje dromerig naar buiten te kijken. Juffrouw Els is het zat en zegt: "Ik weet dat jullie niet kunnen wachten totdat de herfstvakantie gaat beginnen, maar zover is het helaas nog niet. Wat ik vertel is eigenlijk best interessant als je je een beetje probeert voor te stellen hoe het leven voor de mensen toen was. Kijk, deze speerpunt is hier in de buurt gevonden. Hij werd door de oermensen zelf gemaakt en gebruikt in de jacht op dieren. De oermensen leefden samen in grote families en iedereen had een taak. Sommige mensen gingen jagen op dieren of vissen en anderen verzamelde bessen, zaden en noten en knollen, alles dat in de natuur groeit wat je kunt eten eigenlijk. Als ze een dier gevangen hadden, gebruikte ze alles van het dier, niet alleen om te eten, maar ze gebruikte de huiden om kleren te maken zodat ze het lekker warm hadden". De juf houdt de pijlpunt en een zacht velletje omhoog zodat iedereen het goed kan zien.

Daarna geeft Juffrouw Els de speerpunt en het velletje aan Tije, hij bekijkt hem aandachtig en geeft ze door aan Annemijn. Annemijn knuffelt het velletje en zegt," Oh, hier zou ik ook wel een jurk van willen hebben!". " Ja,", zegt de juf," Knap hé, die mensen konden niet zomaar naar de supermarkt of kledingwinkel en internet bestond nog helemaal niet! Ze moesten alles helemaal zelf doen". De punt en het velletje worden de klas doorgegeven, iedereen kijkt en voelt even. Het is leuk om zulke voorwerpen in de klas te hebben, maar het is nog steeds moeilijk om voor te stellen hoe het was om in de prehistorie te leven. Tom houdt de pijlpunt tegen het licht en zegt: " Ik zou willen dat ik kon zien hoe kinderen toen leefden.". Ineens gaat alles heel snel, ze horen een harde klap, zien een flits en buiten wordt het heel donker. Mex, Nova en Lone vallen van hun stoelen en Lieuwe, Gijs en Jermaine gaan snel onder hun tafel zitten. De rest van de kinderen en de juf proberen zich goed vast te houden aan hun tafeltjes, stoelen en het digibord. Het lijkt wel of de hele klas heel hard aan het draaien is! Als het draaien stopt, lopen Lindy en Renzo naar het raam, Lindy zegt geschokt: " Juf Els, kom eens kijken wat er met het plein is gebeurd.". Alle kinderen rennen nu naar het raam.


Buiten is het weer licht, maar er staan allemaal rare planten rond en zelfs op het plein. " Zullen we even buiten gaan kijken?", vraagt juf Els. Dat laten de kinderen zich geen twee keer zeggen, al vinden ze het best een beetje spannend. " Wij gaan wel als eerste!", zeggen Morris en Jordan stoer. Voorzichtig doen ze de deur open, een vlaag warme wind komt binnen. De kinderen hebben allemaal kriebels in hun buik. "Waar zijn we juf?", vraagt Jelt "Ik geloof dat 'WANNEER zijn we?' een betere vraag is.", antwoord de juf terug," Maar ik kan er helaas nog geen antwoord op geven. Ik denk dat we door Toms wens allemaal in het verleden zijn beland." Eén voor één schuifelen ze naar buiten. " Juffrouw, ik zie daar wat bewegen!", Tess wijst naar een bosje vlakbij. " Daar ook juf Els!", zegt Arcangelo. "Ik wordt niet goed!", roept Brieke, "Ik wordt niet goeder!", zegt Lara, " En ik wordt niet goedst!", zegt Nola. "Dat klopt niet. Jij wordt niet goed, zij wordt niet BETER en zij wordt niet BEST!" zegt Sam K. terwijl hij de meisjes aanwijst. Ondanks de spanning moet iedereen lachen, totdat het bosje echt heel hard begint te schudden. 

De kinderen doen allemaal een stapje naar achteren en staan nu in een kringetje om juf Els heen. " Wie is daar?", vraagt de juf. Een man springt uit de bosjes. " AAAAAAHHHHH!!!!", roepen Lone en Ida heel hard, de rest staat als versteend. Dit is geen normale man maar een man uit de oertijd, hij heeft in plaats van gewone kleren een soort berenvel aan en ook zijn schoenen zijn gemaakt van een harig velletje, hij heeft lang haar dat er een beetje verward uit ziet en hij is veel kleiner dan een normale volwassene. 

" HOEBA GORRA!", roept de man op zijn beurt. Uit het andere bosje komt nu een vrouw aangelopen. " Isab toendroe fluitje?", vraagt ze aan de man. De man wijst naar de kinderen en de juf. "Willen jullie misschien een appel?", vraagt Lola, ze pakt haar appel uit haar tas en geeft hem aan de man. De man neemt een grote hap, hij kijkt blij en geeft hem aan de vrouw die ook een grote hap neemt. Ze kijken elkaar lachend aan. De vrouw loopt naar Lola en geeft haar een lik in het gezicht. " Hahaha, ze lijken heel blij te zijn met je appel!", zegt Sam H. Lola veegt haar wang schoon en kijkt trots. " Ik heb vrienden gemaakt!", zegt ze. Nu brengen andere kinderen ook hun tussendoortje naar de oermensen. Tygo geeft een banaan, Scott een stuk komkommer en Evelien een stukje ontbijtkoek. De oermensen zitten op hun hurken en proeven alles. " Kendra huikje trek, mmmmmm.", zeggen ze tegen elkaar. " KUISLI, POEKIE, SUSHI!". Uit de struiken komen drie oerkinderen tevoorschijn. Ze rennen op het eten af en beginnen te smikkelen en te smullen. 


Als alles op is, lopen de oerkinderen naar de kinderen van groep 4 toe. Ze maken een vrolijk dansje en het duurt niet lang voordat de hele klas mee doet. Dan pakt Fender de hand van Kuisli en trekt hem mee naar de glijbaan. Kuisli kijkt met grote ogen naar het gekke ding. Fender doet voor hoe het moet en al snel glijdt Kuisli achter hem aan " WHIIIIIII!", roept hij hard. Nu willen Poeki en Sushi ook van de glijbaan. Kuisli verdwijnt in de bosjes, graaft wat op en geeft het aan Fender. Fender snapt er niets van, dus Kuisli veegt de wortel van de plant schoon en neemt er een hapje van. " Ik denkt dat hij je probeert te bedanken, je moet een hapje nemen.", zegt Tim. Fender neemt voorzichtig een hapje van de wortel. " Nou, ik heb liever een banaan.", zegt hij, maar hij lacht vriendelijk naar Kuisli. 

Daarna maakt een deel van de kinderen van groep 4 samen met de Poeki en Sushi mooie tekeningen van modder met hun vingers en handen op het plein. Het wordt een prachtig kunstwerk van mensen, herten en mammoeten.

Het andere deel van de groep speelt verstoppertje met Kuisli. Kuisli kan zich enorm goed verstoppen en het lukt de andere kinderen maar niet om hem te vinden. Uiteindelijk springt Kuisli uit de struiken en roept heel hard: " SAPPIE!". Iedereen moet lachen, " Ik denk dat SAPPIE "verrassing!" betekent.", zegt Mex.

Dan horen ze een harde dreun. De grond trilt ervan. Kuisli, Poekie en Sushi en hun ouders kijken angstig naar de plek waar het geluid vandaan komt. Snel pakken ze de handen van de kinderen uit de klas en trekken ze één voor één de struikjes in. " Waarom denk je dat we ons moeten verstoppen? Wat zou er aan de hand zijn?", vraagt Kay . Hij hoeft niet lang op zijn antwoord te wachten. Het dreunen komt steeds dichterbij en voor ze het weten, komt er een volwassen mammoet aan, hij is nog hoger dan de school en heeft enorme slagtanden. "Ssssttttt", zegt de oerman. Ze zitten allemaal muisstil in de struikjes. De mammoet blijft stil staan en plukt met zijn slurf een blaadje van de bosjes waar de kinderen in verstopt zitten. Hij is zo dichtbij dat ze hem kunnen ruiken. Een beetje vettig met een vleugje natte hond " Ik doe het bijna in mijn broek...", fluistert Tygo . De blaadjes zijn blijkbaar lekker, want de mammoet plukt nu een grote tak uit de struiken. Nog 1 zo'n tak en de kinderen en de juf zijn ontdekt. Tom, die de speerpunt nog stevig in zijn hand heeft, fluistert:" O, dit is TE spannend, ik zou willen dat we weer thuis waren.".



BOEM, FLITS en het wordt donker. Nu begint het plein te draaien en als het uitgedraaid is, zitten ze met z'n allen met hun billen op hun normale schoolplein. Tom heeft ze weer terug gewenst.


Meester Thijs komt fluitend uit zijn kantoor en vraagt:" Hé, wat doen jullie hier, jullie hebben toch geen pauze?". "Ehm, nee," zegt juf Els," Het was zulk mooi weer dat we de geschiedenisles vandaag maar buiten hebben gedaan. " Het was een fantastische les, meester Thijs. Wist je dat oermensen wortels van planten aten en dat ze net als wij in gezinnen leven?", roept Nova enthousiast. " En meester Thijs, wist u dat een volwassen mammoet hoger is dan de school en blaadjes eet?", voegt Lara eraan toe. " Nou, nou, juf Els heeft jullie wel enthousiast gemaakt over de prehistorie hoor ik! En één van jullie heeft zichzelf zelfs verkleed als een oermens!", zegt meester Thijs terwijl hij weer naar binnen loopt. "Goed gedaan hoor, met z'n allen. ". Verschrikt kijkt iedereen naar Kuisli die midden in hun groep zit. Kuisli zegt heel hard:" SAPPIE!", terwijl hij zijn handen in de lucht gooit.  Iedereen lacht, maar hij zal toch weer terug moeten naar zijn ouders, broertje en zusje. De juf zegt: " Ehm, Tom, stuur jij Kuisli met de speerpunt weer terug naar zijn vader en moeder? Daarna fluistert ze tegen de klas:" Enne, niets aan iemand vertellen hoor, dit is ons geheimje.". Ze geeft ze een dikke knipoog. " Dit is in ieder geval een geschiedenisles die we nóóit meer vergeten!", zeggen ze allemaal.