Clever fox tales
Gratis kinderverhalen op basis van spreekwoorden en gezegden


 

Als het kalf verdronken is, dempt men de put (= pas als er iets fout gaat, neemt men maatregelen om het een volgende keer te voorkomen)

 


 

Het is grote vakantie. Mees heeft zes weken vrij. Zes weken genieten van onbeperkt vrij zijn van school. Twee weken geleden heeft Mees zijn rapport gekregen. En omdat hij zo goed zijn best heeft gedaan, mag hij een cadeautje uitzoeken van papa en mama. Eenmaal in de winkel weet hij het even niet meer. Niet dat hij niets kan vinden. Hij vindt juist teveel leuk. Maar papa en mama waren duidelijk, hij mag 1 groot ding of 2 kleinere dingen uitzoeken. Hij ziet een zwembadset van playmobil, compleet met zwembad, glijbaan, palmboom en poppetjes in zwemkleding. Ook een prachtige trein van LEGO, daar kan je echt uren mee bezig zijn, eerst bouwen en dan spelen. Ook leuk vindt hij een apparaat waarmee je met klei prachtige taartjes en gebakjes kan maken. Moeilijk hoor! Wat zou jij kiezen?

 


 

Zijn zusje Amalia van anderhalf jaar heeft natuurlijk geen rapport gehad, maar ze mag toch een cadeautje uitzoeken. Zij heeft er duidelijk veel minder moeite mee. Ze schuifelt naar het rek met knuffelbeestjes, kijkt even en pakt een knuffelkoetje. Ze kijkt er naar alsof het koetje het mooiste is dat ze ooit gezien heeft. Ze stopt het staartje van de koe in haar mond, het lijkt wel of ze op die manier wil zeggen: "Deze wil ik papa!". Mees kijkt naar haar en moet lachen, op dit soort momenten vindt hij zijn zusje zo schattig.

 


 

Mees zoekt verder naar een cadeau voor zichzelf. Ineens ziet hij HET: een prachtige, zwarte opblaasboot met gele lichtgevende strepen én peddels. Opgewonden gaat hij naar papa,: "Deze wil ik!". Papa moet lachen, "Dat zie ik, het enthousiasme staat op je voorhoofd geschreven!". Even is Mees afgeleid, staan er dan letters op zijn gezicht? Hij schudt zijn hoofd en denkt dat grote mensen de gekste dingen kunnen zeggen. Pasgeleden nog zei zijn oma in een grappige bui dat ze Mees bij zijn lurven zou pakken. Wat kan ze daar nu weer mee bedoelt hebben, waar zitten je lurven eigenlijk? Hij besluit er niet naar te vragen. "Mag het?", vraagt Mees hoopvol aan zijn vader? "Ja hoor, het mag.", zegt papa, "Zullen we dan vanmiddag naar het meertje gaan? Dan kunnen we hem gelijk uitproberen. Mees heeft er ontzettend veel zin in. Papa loopt naar de kassa om het koetje, de boot en een pomp, om de boot op te blazen, af te rekenen.

 


 

's Middags zitten Amalia, papa en Mees in de schaduw van een boom aan de kant van het meertje. Papa en Mees hebben de boot met z'n tweeën opgeblazen. Ze drinken en eten nog iets voordat ze het water opgaan. Papa smeert Amalia en Mees allebei van hun topjes tot hun teentjes in met zonnebrandcreme. "Zo, nu zijn jullie zo wit als een ijsbeer.". Mees moet lachen, hij geniet enorm van vandaag.

 


 

Amalia krijgt van papa zwemvleugeltjes om. Mees heeft dat niet meer nodig, hij heeft al diploma A én B. "Laat het koetje maar onder de boom liggen.", zegt papa tegen Amalia. "Nee, baby Boe mee.", antwoord Amalia. "Het is echt handiger zonder baby Boe, Amalia.", "NEEEEE, baby Boe MEE!", Amalia krijgt al tranen in haar ogen. "Oké,", zegt papa, "Maar wel voorzichtig hoor, Boe kan niet zwemmen.". Papa legt de boot bijna helemaal in het water, zet Amalia stevig in de boot en vraagt Mees of hij ook in de boot wil gaan zitten en de peddels vast wil houden. Daarna gaat papa met één been in de boot en met zijn andere been duwt hij de boot van de kant. Mees geeft de peddels aan papa en hij peddelt razendsnel naar het midden van het meer. Dan mag Mees peddelen. In het begin gaat het best lastig en draaien ze vooral rondjes, maar dan heeft Mees door hoe hij het peddelen het best kan doen. Het gaat echt super goed. Amalia en papa kijken heel rustig om zich heen. Dan zegt papa:" O kijk! Vissen!". Zowel Mees als Amalia gaan snel naar de rand om te kijken. "KIJK UIT!", roept papa nog, maar het is al te laat. de boot kantelt en papa, Amalia en Mees vallen in het water. Eerst schrikken ze vreselijk, maar zodra papa Amalia stevig vast heeft, moeten ze ook heel hard lachen. Het water is best lekker warm, valt Mees op. Papa zet Amalia weer in de boot en helpt Mees er ook in. Zelf wil hij de boot zwemmend naar de kant duwen, maar voordat het zover komt begint Amalia vreselijk hard te huilen. "Baby BOE!", roept ze uit. Het koetje ligt inderdaad niet meer in de boot. Mees springt weer in het water en duikt naar beneden. Hij voelt met zijn handen over de bodem van het ondiepe meer. Bij de eerste en tweede duik voelt hij niets, maar bij de derde duik heeft hij het koetje toch gevonden. Amalia is super blij en Mees krijgt een hele dikke, natte zoen van zijn zusje.

 


 

Ze gaan snel naar huis om te douchen en hun natte kleren én baby Boe te wassen. Ze hangen hun kleren op en gaan lekker buiten zitten. Papa is zo trots op Mees dat hij een groot glas koude cola van papa krijgt.

 


 

De volgende dag is alles droog en gaan ze weer met de boot naar het meertje. Amalia heeft baby Boe, die weer droog is, bij zich. Mees zegt tegen haar dat ze baby Boe maar beter thuis kan laten, maar papa zegt dat het niet nodig is. Bij het meertje blazen ze de boot weer op. Papa blaast ook de zwemvleugeltjes op voor Amalia. Maar kan papa nu niet tellen of wil hij dat Mees ook weer zwemvleugeltjes gaat dragen? Dat lijkt hem echt niet nodig, zeker niet na gisteren. Misschien is dit weer één van die rare dingen die grote mensen doen? "Papa, waarom blaas je 3 zwemvleugeltjes op?", vraagt Mees. "Haha,", zegt papa,"Deze is voor baby Boe!". Hij duwt het knuffelkoetje door het derde zwemvleugeltje. "Zo kan hij niet meer verdrinken!". "Grote mensen kunnen dus ook hele slimme dingen doen!", denkt Mees. En papa? Die krijgt een dikke knuffel van Mees én Amalia.